Kendim de bir sürü sınava maruz kaldığım için olsa gerek, sınava giren kardeşlerimi gördükçe içim cız ediyor. Daha 12 yaşındayken başlıyorlar yarıştırılmaya. Diyecek çok kelimem var sisteme dair aslında, ama demek bir işe yaramıyor ne yazık ki 
Bugün benim kardeşim de girdi şu yeni sistem SBS diye birşey dayatmış ;S Ne yenilik, ne yenilik(!)… Sabahın 8inde kalktık, bir yandan hazırlanmaya çalışıyoruz, bir yandan ben Beyza’yı sakinleştirmeye çalışıyorum. Yazıktır, günahtır bu çocuklara, naısl panikler, nasıl heyecanlılar, bir sınav çocukları nasıl harap ediyor… okul kapısından girdikten sonra aklımdan sırf bunlar geçiyordu, “ya bu çocuğun şuan tatilinin tadını çıkarması gerekiyordu ;S”…Sabırsızlıkla beklediğimiz 100dakikanın sonunda kardeşim ağlamaklı gözlerle çıktı dışarı. Zamanı yetmemiş, en iyi olduğu ders İngilizcede 3 soruyu yapamamış. Kıyamaz ablası ona… Gözünden düşen o yaşları bir görseniz, nasıl sinirlendim nasıl sinirlendim… Sonuçlarını hocalarıyla baktılar, istediği gibi, daha doğrususene içinde yaptığı ortalama netin biraz aşağısında geldi. Tabi çok üzüldü. Netin başına oturmadan önce dakikalarca kardeşimi teselli etmeye çalıştım. Bildiğim birşey varsa, insanın kendinden değerli hiçbirşeyi yok!.. Bir sonraki sene sınava girecek olan da o, kendine dikkat etmesi gerek. Hem sınav da nesi, kardeşimden önemli mi =) Üstelik kötü de sayılmaz neti yani, ah bu çocuklar…pek hırslı 
Sanki zamanında biz farklıydık ehe Neyse bir sınav daha böyle geçti…Ama bugün sisteme duyduğum öfkeyi paylaşayım dedim sizlerle (: Hiçbirşey insanın kendinden değerli değil (: bunu bilir, bunu söylerim………